Podczas gdy brukselscy urzędnicy i eurokaci próbują przepchnąć integrację Ukrainy z Unią Europejską, z Budapesztu nadszedł impuls hamujący te niebezpieczne dla naszej gospodarki zakusy. Nowy premier Węgier, Péter Magyar stanął twardo w obronie własnych interesów narodowych, a przy okazji także po stronie polskich rolników. Pokazał to, o czym w polskim rządzie wielu polityków boi się mówić głośno: suwerenność państwa i ochrona własnego rynku stoją wyżej niż ideologiczne plany Brukseli.

W trakcie ostatnich negocjacji w stolicy Belgii doszło do geopolitycznego tąpnięcia. Węgry, choć zgodziły się na otwarcie negocjacyjnego Klastra nr 3 (kwestie konkurencyjności i wzrostu gospodarczego) dla Mołdawii, nałożyły kaganiec na uruchomienie kluczowych Klastrów nr 2 i nr 3 dla Ukrainy. Dla Warszawy to ważne zwycięstwo, choć wywalczone cudzymi rękami. Eurokratom nie udało się przeforsować ekspresowego otwarcia unijnego rynku dla Kijowa, co dla polskiej wsi oznaczałoby natychmiastową katastrofę.

Przebudzenie w Warszawie. Karol Nawrocki: „Zagrożeniem jest przystąpienie Ukrainy do UE”

Sygnał alarmowy poszedł już z samej góry. Prezydent Karol Nawrocki, przemawiając do rolników podczas konkursu AgroLiga, z goryczą odniósł się do unijnego dyktatu gospodarczego. Przyznał, że presja biurokratów stawia Polskę pod ścianą, a Warszawa zbyt często zmuszona jest walczyć jedynie ze skutkami fatalnych decyzji zapadających w Brukseli – takich jak skandaliczna, neoliberalna umowa UE z południowoamerykańskim blokiem MERCOSUR.

– Walczymy ze skutkami umowy UE z MERCOSUR. Wszedłem do gry zbyt późno, choć w tym straconym trybie zrobiłem wszystko na całym świecie, aby powstrzymać złe decyzje dla polskich rolników. Przyznaję również, że zagrożeniem dla polskiego rolnictwa jest przystąpienie Ukrainy do UE – oświadczył prezydent Karol Nawrocki.

Ta deklaracja jasno pokazuje, że polska suwerenność żywnościowa wisi na włosku. Władze węgierskie, choć bezkompromisowo dbają o swój własny interes, poprzez studzenie rozmów Kijowa z Komisją Europejską wyświadczyły nam ogromną przysługę. I to właśnie za tę twardą postawę polscy gospodarze, przerażeni perspektywą całkowitego załamania rynku, mogą być wdzięczni Magyarowi.

Dlaczego szybka integracja Ukrainy to wyrok na polską wieś?

Wdzięczność wobec Budapesztu nie wynika z sympatii politycznych, lecz z twardej, ekonomicznej kalkulacji i instynktu samozachowawczego. Wpuszczenie Ukrainy do struktur unijnych bez rygorystycznych, wieloletnich okresów przejściowych to dla polskiego sektora agro scenariusz pisany czarnym atramentem. Powody są cztery i każdy z nich jest druzgocący:

• Dumping cenowy i brak standardów: Ukraińskie produkty rolne są drastycznie tańsze. Powód? Niskie koszty pracy oraz brak konieczności dostosowywania się do chorych, restrykcyjnych norm klimatycznych, którymi Bruksela w ramach Zielonego Ładu wykańcza unijnych producentów. To ordynarna, nieuczciwa konkurencja.
• Potęga oligarchicznych holdingów: Ukraińskie rolnictwo to nie rodzinne, tradycyjne gospodarstwa, jak w Polsce, ale gigantyczne agroholdingi kontrolujące setki tysięcy hektarów żyznych czarnoziemów. Taka skala produkcji jest w stanie zmieść z powierzchni ziemi tradycyjny polski eksport.
• Paraliż logistyczny Ściany Wschodniej: Większość taniego, niekontrolowanego odpowiednio zboża i produktów odzwierzęcych zza wschodniej granicy w pierwszej kolejności zalewa województwa przygraniczne (lubelskie, podkarpackie). Narusza to zasady wolnego rynku i generuje potężne kryzysy logistyczne.
• Drenaż unijnych funduszy: Istnieje uzasadniona obawa, że po wejściu Ukrainy do UE, Bruksela natychmiast przekieruje strumień dopłat bezpośrednich w ramach Wspólnej Polityki Rolnej na rzecz Kijowa. Polscy rolnicy zostaną odcięci od kluczowego wsparcia.

Grupa Wyszehradzka musi odzyskać podmiotowość

Péter Magyar i węgierska dyplomacja włożyli kij w szprychy brukselskiej machiny pędzącej ku gospodarczemu tąpnięciu. Ich stanowczy opór udowadnia, że interesy państw Grupy Wyszehradzkiej w sektorze rolnym powinny być na pierwszym miejscu.

Dla polskich rolników ta blokada to realna tarcza chroniąca ich portfele i przyszłość. Jeśli 22 lipca na posiedzeniu COELA ponownie nie uda się osiągnąć konsensusu narzuconego przez Berlin i Paryż, polska wieś zyska bezcenny czas, by przygotować się do jesiennej batalii o obronę europejskiego rynku. W tej walce z neoliberalnym dogmatyzmem zyskaliśmy właśnie sojusznika nad Dunajem.