Portal rolniczy - porady dla rolnika - informacje agro
Portal rolniczy - porady dla rolnika - informacje agro
Kaptan twitter swiatrolnika.info youtube swiatrolnika.info
Autor: Kamila Ciężka 21-10-2021 19:00:00

Przechowywanie ziemniaków - na co uważać i jak ograniczyć straty?

Przechowywanie ziemniaków

Nie od dziś wiadomo, że tuż po zbiorach ceny są niższe z powodu dużej podaży na rynku. Wielkopolska Izba Rolnicza radzi, aby przechować towar i zaczekać na lepszą cenę, gdy już podaż zmaleje. Przechowywanie ziemniaków należy do najważniejszych i jednocześnie najtrudniejszych etapów w całym procesie technologicznym.

Przechowywanie ziemniaków - jakimi problemami należy się mierzyć?

Wielkopolska Izba Rolnicza informuje, że przechowywanie ziemniaków dotyczy ok. 90% wszystkich corocznie wyprodukowanych ziemniaków. Ziemniaki przeznaczone do konsumpcji i na przetwórstwo przechowywane są nawet przez okres 9 miesięcy. W tym okresie bulwy narażone są na różnego rodzaju straty, zarówno ilościowe jak i jakościowe. Straty te mogą wahać się w granicach od 5 do 30% plonu, a w przypadku zaniedbań, mogą być nawet jeszcze większe.

W czasie przechowywania ponosimy straty ilościowe i jakościowe z tytułu: ubytków naturalnych, procesu kiełkowania, procesów chemicznych oraz występowania i rozwoju chorób bulw. Ilościowe straty masy organicznej występują jako ubytki naturalne na skutek procesów biologicznych i fizjologicznych (oddychanie i transpiracja, kiełkowanie) oraz na skutek rozwoju chorób grzybowych i bakteryjnych, powodujących zgnilizny. Oprócz strat ilościowych mogą zachodzić w bulwach niepożądane procesy chemiczne, pogarszające ich wartość użytkową i technologiczną.

Powstawanie wyżej wymienionych ubytków i strat jest procesem bardzo złożonym i wypadkową wielu współdziałających ze sobą czynników. Bardzo często błędy popełnione w czasie wegetacji i zbioru nie mogą być naprawione podczas przechowywania. Wielkość strat w okresie przechowywania zależy od wielu czynników, wśród których główne znaczenie mają: genetyczne właściwości odmiany, czynniki zewnętrzne, wpływające na jakość ziemniaków (gleba, przebieg pogody, nawożenie organiczne i mineralne, zabiegi zwalczania chorób, termin i warunki zbioru) oraz sposób przechowywania (szczególnie temperatura i wilgotność względna w przechowalni). Zadaniem właściwego przechowalnictwa jest maksymalne wydłużenie okresu uśpienia bulw.

 Polskie ziemniaki światową potęgą? Ambitne plany resortu rolnictwa

Jak odpowiednio uśpić bulwy?

WIR tłumaczy, że głównym czynnikiem powodującym uśpienie bulw Przechowywanie ziemniakowjest temperatura ich przechowywania, która w przypadku sadzeniaków i ziemniaków jadalnych może wynosić ok. +3oC. Ze względu na konieczność utrzymania niskiej zawartości cukrów redukujących, ziemniaki przeznaczone do przetwórstwa spożywczego powinny być przechowywane w temperaturze 6-8oC. Poziom cukrów redukujących wzrasta w niskich temperaturach (2-4oC). Zawartość tych cukrów decyduje o kolorze wysmażonych frytek i chipsów. Z kolei utrzymująca się wyższa temperatura (>8oC) powoduje zwiększenie oddychania, nadmierną transpirację oraz intensywny wzrost kiełków. Niezbędne staje się wtedy stosowanie środków hamujących kiełkowanie ziemniaków – inhibitorów kiełkowania bulw.

Preparaty hamujące kiełkowanie są również stosowane przy długotrwałym przechowywaniu ziemniaków jadalnych. Nie można jednak stosować inhibitorów kiełkowania na sadzeniaki, gdyż następstwem tego jest brak wschodów.

Obecnie w wyszukiwarce środków ochrony roślin, która dostępna jest na stronie Wielkopolskiej Izby Rolniczej znajdziemy 17 preparatów dopuszczonych do obrotu i stosowania. Substancje czynne, które zawierają te preparaty, to m.in.: hydrazyd maleinowy w postaci soli potasowej lub soli cholinowej, 1,4-dimetylonaftalen, etylen, bentazon oraz substancje na bazie sodu. Dostępne są także substancje czynne, oparte na składnikach naturalnych: oleju z pomarańczy i ekstrakcie olejowym z mięty zielonej.

Stosując środki hamujące kiełkowanie należy pamiętać, że strat nie powodują tylko czynniki biologiczne, ale także pomieszczenia. Przechowywanie ziemniaków wymaga prawidłowej wentylacji i niedopuszczenia do zawilgocenia, gdyż straty mogące wywołać wtedy choroby, są już nie do odrobienia. Poza tym coraz częściej zwraca się uwagę na promowanie bezpiecznej żywności, w tym i ziemniaków, dlatego w wielu krajach (np. Holandia, Japonia czy Szwajcaria) stosowanie chemicznych inhibitorów kiełkowania jest zabronione.

 Jak ograniczyć straty?

Wielkopolska Izba Rolnicza uspokaja, że przechowywanie ziemniaków generuje straty i jest to zjawisko normalne i nieuniknione. Radzi jednak, że straty można ograniczyć poprzez:

– wybór do uprawy odpowiedniej odmiany (zwrócenie szczególnej uwagi na trwałość przechowalniczą),
– stosowanie odpowiedniej agrotechniki, nawożenia i ochrony plantacji,
– przeznaczanie do przechowywania bulw dojrzałych, dobrej jakości, bez uszkodzeń mechanicznych i zanieczyszczeń, zebranych w warunkach suchej i ciepłej pogody (właściwy termin i warunki zbioru),
– osuszanie bulw i intensywne ich wietrzenie tuż po zbiorach,
– zapewnienie optymalnych warunków termiczno-wilgotnościowych, zależnie od kierunku użytkowania,
– zapobieganie kiełkowaniu,
– przeznaczanie w pierwszej kolejności do zagospodarowania odmian charakteryzujących się obniżoną trwałością przechowalniczą.

Obecnie ziemniak jest czwartą pod względem produkcji rośliną uprawną na świecie (zaraz po pszenicy, kukurydzy i ryżu). 

wir.org.pl/fot.Pixabay

Opublikował:
Kamila Ciężka
Author: Kamila Ciężka
O Autorze
Mieszkanka malowniczej Lubelszczyzny. Studentka prawa, członkini Koła Naukowego o Ochronie Środowiska, miłośniczka zwierząt i kwiatów, wolontariuszka w domu tymczasowym dla małych zwierząt. W wolnych chwilach podróżuje i chodzi po górach.
Ostatnio opublikowane artykuły tego autora


Autor: Mateusz Chrząszcz 06-12-2021 01:01:07

Uprawa malin, czyli jednego z najpopularniejszych sezonowych owoców

Uprawa malin powinna się rozpocząć od nawożenia gleby. Samo nawożenie zawsze powinno być oparte o analizę gleby.

Zapotrzebowanie na nawozy azotowe można oszacować na podstawie zawartości materii organicznej w glebie. Zapotrzebowanie na wapno zależy od odczynu i składu agronomicznego gleby oraz okresu stosowania wapna. Wapno najlepiej stosować na rok przed sadzeniem. Nawóz fosforowy można stosować zarówno przed, jak i przed sadzeniem, nawóz potasowy najlepiej aplikować tuż przed sadzeniem.

Nawożenie organiczne przed założeniem plantacji

Pozytywny wpływ stosowania nawozów organicznych przed założeniem plantacji zaobserwowano zwłaszcza na glebach lekkich gliniastych i ubogich w próchnicę. Dzieje się tak nie tylko dzięki dostarczeniu minerałów, ale także poprawie właściwości fizykochemicznych gleby. Najcenniejszy jest obornik. Jednak jego dawkowanie nie powinno przekraczać 35 ton/ha (170 kg N/ha). Obornika nie należy stosować jesienią na lekkiej glebie. Na glebach bardziej zwięzłych można go stosować jesienią i wiosną. Nawóz zielony to alternatywa dla obornika. Ziarna używane do orki mają szczególną wartość. Aby obniżyć koszty, ludzie mieszają rośliny strączkowe z innymi uprawami, na przykład zbożami.

Jeśli gleba jest dobrze przygotowana przed sadzeniem, nawożenie nawozami mineralnymi w pierwszych dwóch latach ogranicza się do nawozów azotowych. W pierwszym roku dwukrotnie zastosuj nawóz azotowy. Pierwsza część (ok. 30% zapotrzebowania na nawóz) wysiewana jest wczesną wiosną, reszta (70%) pod koniec czerwca, w drugim roku rozkład dozowania azotu powinien wynosić 50–70% wiosną i 30–50% pod koniec czerwca.

Uprawa malin w zależności od zasobności gleby w materię organiczną, zalecane są dawki N dla odmian tradycyjnych, które wahają się od 20 do 80 kg/ ha a dla odmian powtarzających 40-100 kg/ha. Dawki te dotyczą plantacji, na których utrzymuje się ugór herbicydowy lub mechaniczny. Przy stosowaniu dawki większej niż 50 kg/ ha nawozy azotowe rozsiewa się w dawkach dzielonych. Połowę wczesną wiosną a pozostałą bezpośrednio po kwitnieniu (dla odmian tradycyjnych) lub po miesiącu wzrostu (dla odmian powtarzających).Uprawa malin 02

Uprawa malin metodą fertygacji

Fertygacja to sposób nawożenia, w której minerały są dostarczane przez system nawadniający. Dlatego można stosować wyłącznie nawozy o wysokiej rozpuszczalności w wodzie. W takim systemie nawozowym zastosowana dawka jest wielokrotnie niższa niż w przypadku stosowania tradycyjnego nawozu. Nawożenie odmianami tradycyjnymi prowadzi się do połowy sierpnia i powtarza się do końca września.Badania naukowe wskazują, że do malin warto stosować nawozy wielokrotne. Stosowanie intensywnego nawozu z czasem będzie stymulować wzrost roślin, zwiększając ich plon. Nawożenie miało również istotny pozytywny wpływ na siłę i jędrność owoców badanych odmian malin, które są ważnymi wskaźnikami jakości konsumpcyjnej i przetwórczej.

Uprawa malin to również walka z chwastami. Najskuteczniejszym sposobem walki z chwastami jest łączenie chemicznych i nie chemicznych metod ochrony. Do nie chemicznych metod ochrony zaliczamy zabiegi mechaniczne – uprawa gleby, koszenie zbędnej roślinności, utrzymywanie roślin okrywowych, ściółkowanie oraz metody fizyczne np. wypalanie chwastów propanem. Niekontrolowany rozwój zachwaszczenia ogranicza wzrost i plonowanie roślin. Największe zagrożenie sprawia rozwój zachwaszczenia w okresie kwiecień-lipiec. Wszystkie chemiczne środki ochrony roślin muszą być stosowane zgodnie z obowiązującymi zaleceniami a ich liczba w sezonie nie może być większa od zaleconej w etykiecie.

Optymalnym sposobem utrzymania naprzemiennych rzędów na plantacji są wieloletnie trawy pastwiskowe – rdzawiec, wełnianka i życica trwała. Naturalną ściółkę stosuje się również w celu ograniczenia zachwaszczenia. Mogą to być odpady tekstylne, słoma zbożowa i rzepakowa, trociny, wióry, wióry drzewne, obornik, syntetyczny węgiel brunatny, kompost, resztki owoców. Ściółkowanie owocowych malin na dwuletnich pędach wymaga specjalnego podejścia. Plantacje takie można zakładać na nasypach, których boki pokryte są arkuszem czarnego polietylenu lub włókniną polipropylenową, a część środkowa (ok. 20 cm) pokryta korą lub słomą.

Czytaj również: Maliny – przepyszne i pełne witamin owoce o leczniczych właściwościach

wmodr.pl /fot.pixabay


Autor: Emilia Gromczak 05-12-2021 01:01:11

Nawożenie żyta i ochrona przed chwastami – podstawowe zasady

Nawożenie żyta i ochrona upraw przed chwastami decyduje o ilości i jakości plonów. Warto zapoznać się z podstawowymi zaleceniami. 

Żyto hybrydowe i populacyjne potrzebują nawożenia azotem. W okresie jesiennym zalecane jest aplikowanie trzech dawek azotu. Jednak oprócz azotu oba rodzaje potrzebują dokarmiania takimi makroskładnikami, jak potas, magnez czy też siarka. Obok odpowiedniego nawożenia istotne jest również zwalczanie chwastów.

Nawożenie żyta

Żyto hybrydowe i populacyjne potrzebują nawożenia azotem. Ci rolnicy, którzy specjalizują się w uprawie żyta hybrydowego podkreślają, że już nawożenie żyta azotem jesienią ma wpływ na plonowanie. Z kolei w okresie wiosennym zalecane jest aplikowanie trzech dawek azotu w optymalnych fazach rozwoju. Pierwsza dawka w momencie wznowienia wegetacji – 30-40 kg N/ha ( BCH 21-25), druga dawka na początku strzelania w źdźbło (BBCH 31-32) – 60 kg N/ha oraz trzecia dawka tuż przed kłoszeniem (BBCH 39-49) to z reguły 30 kg/ha. Niedobory azotu należy uzupełniać w jednym i drugim przypadku.

Żyto hybrydowe i populacyjne potrzebuje również dokarmiania takimi makroskładnikami, jak potas, magnez czy też siarka. Dzięki takiemu odżywieniu rośliny lepiej znoszą stres wywołany brakiem opadów. 

Ochrona żyta przed chwastami nawożenie żyta sposoby

Nawożenie żyta jest ważne, ale trzeba zwrócić również uwagę na ochronę upraw przed chwastami. Jesienią niezbędne jest zwalczanie miotły zbożowej, a wiosną chwastów dwuliściennych. Zaleca się wykonanie oprysku jesienią w fazie BBCH 11-12. Zabieg będzie wtedy najskuteczniejszy, a zarazem tańszy. Do jesiennej ochrony polecane są środki zawierające izoproturon, diflufenikan oraz izoproturon, pendimetalina. Ochrona chemiczna powinna uwzględniać również fungicydy oraz zastosowanie regulatorów wzrostu. Nie należy pomijać również zwalczania szkodników atakujących żyto, w tym największej plagi tej uprawy, czyli mszyc. W uprawie żyta hybrydowego duże znaczenie ma zabieg regulatorami wzrostu, który zapewni, że rośliny w pozycji pionowej doczekają do żniw. Najistotniejszy, pierwszy zabieg powinien być wykonany w fazie od początku strzelania w źdźbło do fazy pierwszego kolanka. Do tego celu zaleca się użycie środków zawierających CCC i trineksapak etylowy. 

Czytaj: Żyto na Rynku Towarów Rolno-Spożywczych. To elitarna inicjatywa GPW

wmodr.pl/fot.pixabay.com


Autor: Michał Rybka 04-12-2021 23:01:06

Międzyplon ścierniskowy może przynieść twojemu gospodarstwu wiele korzyści

Międzyplon ścierniskowy – tak są nazywane krótkookresowe uprawy, które mogą przynieść wiele korzyści. Jak zatem je uprawiać?

Międzyplonem nazywamy rośliny, które sieje się pomiędzy dwoma plonami głównymi. Uprawia się je ze względu na możliwość późniejszego wykorzystania ich na zielonkę, siano, kiszonkę lub paszę. Potoczna i używana przez wielu nazwa międzyplonu to “poplon”. Dobra agrotechnika oraz odpowiednie docenienie międzyplonów może przynieść Twojemu gospodarstwu wiele korzyści.

Jakie są rodzaje międzyplonów?

Wyróżnia się trzy rodzaje międzyplonów. Różnią się one terminem siewu:

Pierwszym rodzajem są międzyplony ścierniskowe. Wysiewa się je w drugiej połowie lata po wczesnym zbiorze plonu głównego, a zbierane są jesienią tego samego roku na paszę (np. rzepa ścierniskowa). Mogą być też przyorane na zielony nawóz. W takim przypadku wyróżniamy facelię, gorczycę biała, peluszkę i łubin.

Drugi rodzaj to międzyplony ozime. Należy je wysiewać po zbiorze plonu głównego, czyli wczesną jesienią. Natomiast zbierane są natomiast wiosną następnego roku. Do międzyplonów ozimych zaliczamy m.in.: rzepak ozimy, wykę czy żyto ozime.miedzyplonscierniskowy2

Ostatnim rodzajem są wsiewki międzyplonowe. Należy je siać wiosną i równocześnie z plonem głównym lub w czasie jego wegetacji. Warto zaznaczyć, że np. seradela wsiana w żyto powinna pozostać po jego zbiorze do jesieni tego samego roku. Ponadto do takiego siewu rośliny te powinny wyróżniać się wytrzymałością. Wybrane rośliny muszą charakteryzować się również odpornością na zacienienie w pierwszym okresie wzrostu po wschodach oraz muszą szybko rosnąć po odsłonięciu.

Międzyplon ścierniskowy to najchętniej wybierany rodzaj przez rolników

Resztki pozostałe po wykorzystaniu międzyplonu ścierniskowego można wykorzystać do produkcji pasz na okres jesienny. Można też pozostawić je na okres zimowy jako mulcz (zielona pokrywa) i przyorać podczas pierwszej wiosennej orki.

Pozostawienie międzyplonu na zimę ma wiele korzyści. Wykonanie takiego zabiegu pozwala ograniczyć wymywanie oraz wywiewanie składników pokarmowych z gleby. Pomaga także regulować wodne stosunki w glebie. Ponadto taka uprawa sprawia, że nawożenie nawozami organicznymi nie musi być takie intensywne. Solidne międzyplony mają porównywalne wartości nawozowe z obornikiem. Podobnie jak obornik, międzyplony są w stanie wzbogacić glebę w potrzebne składniki organiczne. Ponadto mogą użyźniać glebę oraz wpływać fitosanitarnie na środowisko glebowe. Innymi słowy można nimi zastąpić niedobory obornika w gospodarstwie. Dzięki temu gospodarz będzie mógł zrekompensować koszty paliwa i nasion, które poniósł na wykonanie zasiewów,

Żeby nie być gołosłownym weźmy gorczycę, która jest uprawiana jako międzyplon. Gorczyca wytwarza rozległy system korzeniowy. Pokaźny system korzeniowy ma wpływ na polepszenie struktury gruzełkowatej gleby oraz umożliwia dopływ powietrza i wody do głębszych warstw gleby. Dodatkowym atutem korzeni jest niszczenie tzw. podeszwy płużnej. Podeszwa płużna to nieprzepuszczalna i twarda warstwa ziemi. Powstaje ona na skutek wykonywania przez kilka lat orki na tę samą głębokość. Szybki wzrost tej rośliny zagłusza kiełkowanie chwastów.

Międzyplon ścierniskowy w kwestii prawidłowego zmianowania i ochrony środowiska

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia chorób oraz liczebności szkodników roślin uprawnych, konieczne będzie prawidłowe zmianowanie i następstwo roślin po sobie w odstępie kilku lat. Oprócz bezpośrednich korzyści płynących dla gospodarstwa, uprawa międzyplonów ma pomagać w ochronie środowiska naturalnego. Jeśli intensyfikacja produkcji rolniczej przekroczy normę, to może wtedy dojść do poważnego wzrostu zanieczyszczenia gleb, wód oraz zachwiania równowagi przyrodniczej. W najgorszym przypadku prowadzi to do znacznego pogorszenia płodów rolnych.

Zobacz także: Międzyplony – co zrobić, gdy nie wysiejemy ich do 20 sierpnia?

wmodr.pl/ fot. wikipedia.org, pixabay.com

 

BULT SMOGOWICZE

Ta strona wykorzystuje pliki cookie

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z naszego serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w cookies kliknij na „x” w prawym górnym rogu tej informacji. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Więcej o polityce prywatności możesz przeczytać tutaj.