Portal rolniczy - porady dla rolnika - informacje agro
Portal rolniczy - porady dla rolnika - informacje agro
Kaptan twitter swiatrolnika.info youtube swiatrolnika.info
Autor: Emilia Gromczak 13-12-2021 01:01:51

Odmiany chlebowe pszenicy – do najlepszych należy Symetria

Odmiany chlebowe pszenicy

Odmiany chlebowe pszenicy to charakteryzuje duży potencjał plonowania. Ich jakość pozwala na wykorzystanie ziarna do przemiału i wypieku.

Pszenica przeznaczona do spożycia dzieli się na trzy główne grupy technologiczna. Pierwsza to pszenica elitarna (klasa E), druga pszenica jakościowa (A) oraz pszenica chlebowa (B). Odmiany chlebowe charakteryzują się dużym potencjałem plonowania, a ich jakość daje możliwość wykorzystania ziarna do przemiału i wypieku. Najlepsza z odmian to pszenica symetria.

Klasy pszenicy przeznaczonej do spożyciaodmiany_chlebowe_pszenicy_jakość.jpg

Odmiany pszenicy do spożycia dzieli się głównie na trzy grupy technologiczne: E – pszenica elitarna, A – pszenica jakościowa i B – pszenica chlebowa. Porównując odmiany chlebowe pszenicy do odmian jakościowych, możemy rozróżnić różnice dot. innych parametrów ziarna. Podział uwzględnia dodatkowo pszenicę przeznaczoną do produkcji ciastek (grupa K) oraz grupa odmiany paszowe, należące do grupy C.

W trakcie weryfikacjo oceniana jest m.in. liczba opadania zawartości białka, objętość chleba, wodochłonność mąki, rozmiękczenie czy tez wydajność mąki. Na podstawie powyższych wskaźników przypisuje się daną odmianę do konkretnej grupy jakościowej.

Odmiany chlebowe pszenicy 

Badania PDO z 2020 r. wykazały, że najlepiej plonującą odmianą była Symetria. Uzyskała plon 10,6 t/ha – 4% wyższy od wzorca przy wysokim poziomie agrotechniki. Zachowała przy tym jeden z najwyższych wskaźników zimotrwałości w badanej grupie odmian. Symetria jest m.in. odporna na porastanie, ma podwyższoną tolerancję na niskie pH, ma dobrą zdolność regeneracyjną po zimie oraz nie wykazuje wrażliwości na chlorotoluron. Inne odmiany chlebowe pszenicy (B) to również SU Viedma, Argument, KWS Talium czy też RTG Ritter.

Warto pamiętać, że w celu uzyskania surowca, który będzie odpowiadał parametrom handlowym pszenicy jakościowej, należy odpowiednio dbać i starannie prowadzić łan pszenicy z grupy chlebowej. Źle na surowcu mogą odbić się przede wszystkim opóźnione zbiory oraz nieodpowiednie warunki. Opóźnienie terminu zbioru może przyczynić się do porośnięcia ziarna, a złe warunki przechowywania doprowadzą w najgorszym wypadku do stęchnięcia lub zagrzania ziarna.

Czytaj: Najlepsza pszenica jara – którą odmianę rolnicy powinni wybrać?

wir.org.pl/fot.pixabay.com 

Opublikował:
Emilia Gromczak
Author: Emilia Gromczak
O Autorze
Dziennikarz "Świata Rolnika BIZNES", swiatrolnika.info i tojesttorun.pl; praktykant Telewizji TRWAM, studentka Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu, góralka ciałem i sercem
Ostatnio opublikowane artykuły tego autora


Autor: Sebastian Wroniewski 23-01-2022 14:00:00

Odławianie agrofagów w uprawach za pomocą różnych metod

Odławianie agrofagów polega na łapaniu lub wabieniu w celu ich zgromadzenia w jednym miejscu. Istnieje kilka metod, które rolnik może zastosować w uprawach.

Odławianie stosowane jest w celach diagnostycznych, dla ustalenia, jakie gatunki agrofagów i w jakiej liczebności występują na danym obszarze oraz stwierdzenia, w jakim okresie gradacji znajduje się określony gatunek. Najprostszym i niezastąpionym sprzętem sygnalizatora ochrony roślin jest lupa, która pomaga przy identyfikacji szkodliwych organizmów.

Odławianie agrofagów za pomocą czerpaków

Odławianie agrofagów owadzich w celach diagnostycznych i kontroli liczebności populacji prowadzi się za pomocą różnych metod, używając rozmaitego sprzętu entomologicznego i specjalnych urządzeń.

Najprostszym i niezastąpionym sprzętem sygnalizatora ochrony roślin jest lupa, która pomaga przy identyfikacji szkodliwych organizmów. Przydatnym urządzeniem do bardziej precyzyjnego oznaczenia, głównie objawów powodowanych przez patogeny chorobotwórcze są małe przenośne mikroskopy. Owady wabione są do różnego rodzaju pułapek.

Czerpak entomologiczny jest najprostszą pułapką. Odławianie agrofagów przy jego pomocy służy wyłapaniu drobnej entomofauny na różnych uprawach rolnych. Składa się on z metalowej obręczy składanej lub jednolitej, worka płóciennego i rękojeści. Worek zwęża się ku dołowi. Dno worka powinno być zaokrąglone.

Czerpakowanie polega na wielokrotnym energicznym pociąganiu po roślinach uprawnych raz w lewo raz w prawo. Otwór czerpaka powinien zawsze być zwrócony w kierunku ruchu. Najmniejsza liczba pociągnięć na jedną próbę wynosi 25 razy. Można też strząsać wszystkie fitofagi ręką do czerpaka z określonej liczby roślin (np. z 10 roślin rzepaku).

Stosowanie do odłowu naczyń żółtych

Inną metodą na odławianie agrofagów jestOdlawianie agrofagow 02 stosowanie naczyń żółtych. Są to naczynia barwy żółtej z małymi otworkami w pobliżu krawędzi. Żółte naczynia wypełnia się wodą, z dodatkiem kilku kropli płynu zmniejszającego napięcie powierzchniowe i ustawia około 20 m w głąb plantacji, licząc od brzegu pola.

Na dużej powierzchni pola, naczynia należy ustawić na każdym brzegu pola, zawsze na wysokości wierzchołków roślin, a w miarę wzrostu należy regulować wysokość ich umiejscowienia

Kontrola naczyń powinna się odbywać regularnie (minimum dwa razy w tygodniu,
najlepiej codziennie) o tej samej porze dnia np. w południe. Podczas kontroli należy policzyć i odnotować złowione gatunki owadów, i usunąć je z pojemnika. Małe otwory
w pobliżu krawędzi pojemników zapobiegają przelewaniu się wody wraz z odłowionymi owadami, a dodanie kropli płynu zmniejszającego napięcie powierzchniowe, zmniejsza możliwość ucieczki odławianych fitofagów.

Odławianie agrofagów za pomocą samołówki świetlnej

Rolę wabiącą samołówki spełnia lampa jarzeniowa, zasilana ze źródła prądu zmiennego. Z góry lampa samołówki przysłonięta jest daszkiem, który chroni instalację elektryczną przed zamoknięciem. Po bokach znajdują się 3 aluminiowe płytki, które w dolnej części obejmuje lejek. Na dolnym brzegu lejka umocowany jest pojemnik z zamknięciem (z wyciętym otworem odpowiadającym średnicy dolnego otworu lejka) do przetrzymywania odławianych motyli. Długość odłowów reguluje zegar czasowy. Samołówki zawiesza się na wysokości 1,4 metra

Odłowy motyli prowadzi się od wiosny do jesieni. Motyle odławia się w nocy od zmierzchu do wczesnego rana. Kontrolę odłowionych owadów przeprowadza się minimum dwa razy w tygodniu, najlepiej codziennie. Odłowione osobniki analizuje się pod względem gatunków i ich liczebności.

Odławianie agrofagów na światło jest metodą selektywną, gdyż nie wszystkie gatunki reagują jednakowo na emitowane światło, ponieważ motyle w pogodne noce reagują na światło z odległości około 400-500 m. Samołówki świetlne stosowane są do kontroli lotu i liczebności np. rolnic.

Czytaj też: Agrofagi – Pomoc finansowa i dotacje z budżetu państwa

cdr.gov.pl/fot.Wikimedia/Facebook


Autor: Sebastian Wroniewski 22-01-2022 22:00:00

Wapnowanie gleby zimą jest możliwe przy sprzyjających warunkach

Wapnowanie gleby zimą może odbyć się przy sprzyjających warunkach. Ważne jest, aby wapno było wysoko reaktywne i prawidłowo wymieszane z glebą

Prawidłowe pH gleby, kształtowane w naszych warunkach głównie przez wapnowanie, jest warunkiem efektywności działania innych nawozów, w tym tych drogich azotowych, fosforowych i potasowych. Gleba, o odpowiednim do swojej kategorii odczynie, jest w stanie odpowiednio buforować i oddawać składniki pokarmowe z tych produktów. Dlatego w obecnej sytuacji uregulowanie pH nabiera jeszcze większego znaczenia.

Wapnowanie gleby zimą bywa ryzykowne

Warunkiem uzyskania dobrego nawożenia jest zastosowanie wapna, które ma działanie odkwaszające. Uzyskamy je tylko wtedy, gdy wapno będzie wykazywać wysoką reaktywność i będzie prawidłowo wymieszane z glebą. Jesienią, po obfitych opadach, w wielu regionach nie można było wjechać w pole ciężkim sprzętem.

Z tego powodu część rolników musiała odstąpić od wykonania planowanego zabiegu wapnowania. Podczas zimy, wczesnym rankiem gleba bywa powierzchniowo zmarznięta, to pozwala na wjechanie ciężkich rozsiewaczy w pole i wykonania zaległego zabiegu wapnowania.

Okres zimowy traktowany jest jako lepszy agrotechnicznie, niż wczesna wiosna. Minie bowiem więcej czasu od zastosowania wapna do siewu roślin. Wapnowanie gleby zimą, na kilka tygodni przed siewem bywa ryzykowne, gdyż może doprowadzić do zaburzenia wschodów rośliny uprawnej.

Wapno może być używane pod kukurydzę, zboża jare i buraki

Wapno uważane jest za produkt wysoko reaktywnyWapnowanie gleby zima 02 w glebie. By ustrzec się negatywnych następstw, dawka nawozu powinna być niższa niż w normalnych warunkach. Nie zaleca się wapnowania wapnem tlenkowym. Jest ono zbyt agresywne i może na tym etapie spowodować problemy ze wchodami rośliny następczej. Ponadto jest mocno higroskopijne i w zetknięciu z wilgocią ulegnie zbryleniu.

Nie mamy także praktycznie możliwości wymieszania go z glebą, a to w przypadku takiego wapna jest warunkiem koniecznym. Lepsze będzie wapno węglanowe, wolniej działające, ale jednocześnie mniej agresywnie. Rozsiane na mokrą ziemię może pozostać dłuższy czas bez przykrycia. Można się zdecydować np. na nawozy wapniowe w postaci granuli, z roku na rok asortyment takich produktów się rozszerza. Należy pamiętać, że wapnowanie gleby zimą, to nie najlepszy termin na wykonanie takiego zabiegu, ale ma ono kilka zalet.

Poza korzyściami organizacyjnymi ciężki sprzęt rozsiewający nie ugniata nadmiernie gleby i nie niszczy jej struktury. Wapno może być wysiewane wówczas pod kukurydzę, zboża jare i w mniejszych dawkach pod buraki. Nie należy stosować wapnowania pod ziemniaki, owies czy łubin żółty, rośliny te nie lubią świeżo zwapnowanych stanowisk.

Czytaj też: Wapnowanie gleby – jak zrobić to mądrze? Kilka cennych porad

wir.org.pl/fot.Pixabay


Autor: Michał Rybka 22-01-2022 15:00:00

Rośliny miododajne z roku na rok zyskują coraz więcej fanów w Polsce

Każdego powinien cieszyć fakt, że co roku w Polsce przybywa osób zainteresowanych pszczelarstwem, a rośliny miododajne są tego nieodłącznym elementem.

Pszczelarstwo jest nie tylko sposobem na życie i spędzanie wolnego czasu blisko natury, ale także pozwala pszczelarzowi produkować zdrowy miód, który może później z powodzeniem sprzedawać. Takie efekty mogą dać pszczelarzowi m.in. miododajne rośliny.

Zagrożenia dla miododajnych roślin

Cenione i wzbogacane naturalne lub półnaturalne rośliny miododajne mogą obdarować nas swoją obfitością, jeśli o nie odpowiednio zadbamy. Pszczelarze alarmują, że w uprawach tychże roślin największym zagrożeniem są monokultury. Stanowią one największe zagrożenie, ponieważ pszczoły nie mogą żywić się tylko jednym gatunkiem, np. rzepakiem, a tym bardziej że jego czas kwitnienia jest bardzo ograniczony. Z racji tej pszczelarze rekomendują, aby sadzić rośliny, które zapewnią obfitość nektaru przez cały okres trwania lata.

Po monokulturze drugim największym zagrożeniem jest powszechne stosowanie środków ochrony roślin (głównie insektycydy). Używanie środków ochrony roślin powoduje, że w dość szybkim tempie ubywa ze środowiska dziko żyjących zapylaczy.roslinymiododajne2

Trzeba pamiętać, że pierwszym cennym pożytkiem pojawiającym się już w okolicach marca jest śnieguliczka przebiśnieg. A wraz z mijającym czasem będą pojawiać się nowe pożytki nektaru i pyłku.

Rośliny miododajne – przykłady

Rośliny miododajne posiadają pokarm białkowy (pyłek kwiatowy) oraz pokarm energetyczny (nektar), z kórego korzystają owady. Wśród roślin miododajnych możemy wyróżnić drzewa: głóg dwuszyjkowy (Crataegus laevigata), czeremchę zwyczajną (Prunus padus), kasztanowca zwyczajnego (Aesculus hippocastanum), klon (Acer), lipę drobnolistną (Tilia cordata), lipę szerokolistną (Tilia platyphyllos), robinię akacjową (Robinia pseudoacacia), śliwę (Prunus) oraz wierzbę (Salix).

Z kolei do krzewów tego rodzaju możemy zaliczyć: berberys (Berberis), kruszynę pospolitą (Rhamnus frangula), ligustr pospolity (Ligustrum vulgare), malinę właściwą (Rubus idaeus) i różę (Rosa).

W rośliny miododajne wpisują się również rośliny zielne takie jak: brodawnik jesienny (Leontodon autumnalis), chaber bławatek (Centaurea cyanus), dąbrówka rozłogowa (Ajuga reptans), dziurawiec zwyczajny (Hipericum perforatum), gorczyca biała (Sinapis alba), gorczyca czarna (Sinapis nigra), gryka zwyczajna (Fagopyrum esculentum), kocimiętka właściwa (Nepeta cataria), koniczyna (Trifolium), lucerna (Medicago), melisa lekarska (Melissa officinalis), miodunka (Pulmonaria), mniszek (Taraxacum officinale), rzepak (Brassica napus), szałwia lekarska (Salvia officinalis) czy tojad (Aconitum). Możemy dodać tutaj również jeden rodzaj pnącza, kótry nosi nazwę wiciokrzew (Lonicera).

Szanowanie terenów, na których rosną rośliny miododajne

Pszczelarze są zgodni w tym, że ochrona jak i wzbogacanie rosnących już naturalnych lub półnaturalnych zbiorowisk roślin miododajnych w wybrane gatunki jest lepszym rozwiązaniem niż tworzenie kwietnych łąk praktycznie od zera.

Pszczelarze apelują o poszanowanie ww. miejsc, a wtedy wymienione w naszym artykule gatunki roślin miododajnych oddadzą nam wszystko, co posiadają, czyli walory estetyczne, lecznicze jak i kulinarne. Jeśli chodzi o walory pszczelarskie, to musimy uważać na termin kwitnienia i wydajność miodową ww. roślin.

Czytaj także: Rośliny miododajne – KRIR za promowaniem ich upraw

źródła:podrb.pl/fot.pixabay.com

BULT SMOGOWICZE

Ta strona wykorzystuje pliki cookie

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z naszego serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w cookies kliknij na „x” w prawym górnym rogu tej informacji. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Więcej o polityce prywatności możesz przeczytać tutaj.