Portal rolniczy - porady dla rolnika - informacje agro
Portal rolniczy - porady dla rolnika - informacje agro
Kaptan twitter swiatrolnika.info youtube swiatrolnika.info
Autor: Świat Rolnika 21-07-2020 22:00:02

PSY – SZCZENIAKI

psy szczeniaki

Każdy pies jest szczeniakiem tylko raz w swoim życiu. Jest on wtedy bardzo kruchą istotą, a doświadczenia zdobyte za młodu, rzutują na cały, dalszy rozwój organizmu. Dlatego też, już od początku warto zapewnić temu młodemu organizmowi możliwość zrównoważonego rozwoju.

Mając na myśli rozwój szczeniąt, należy spojrzeć na temat holistycznie – aspekt społeczny, emocjonalny, fizyczny – to tylko niektóre z ważniejszych składowych. Socjalizacja powinna odbywać się już od najwcześniejszych tygodni życia, dzięki możliwości przebywania z matką oraz rodzeństwem. Niestety, termin ten nagminnie mylony jest z habituacją, czyli procesem przywykania do środowiska, zmniejszania reakcji na bodźce nieistotne.

Cytując prof. Ádáma Miklósiego:

Socjalizacja jest specyficznym, epigenetycznym procesem, w którym dojrzewający osobnik jest wystawiany na swoje społeczne środowisko i stopniowo zdobywa doświadczenie poprzez interakcje ze współtowarzyszami

Mózgi psów, jako gatunku społecznego, nastawione są na naukę poznania społecznego, a dzieje się tak poprzez właściwe kontakty (ale również obserwację) z partnerami swojego lub innego gatunku - kontakty właściwe pod względem psychicznym, jak i fizycznym, aby szczenię mogło nauczyć się odpowiedniego zachowania, bez szkody dla siebie i innych. Co to oznacza? Psy uczą się poprzez naśladowanie oraz własne doświadczenie, chcąc zatem wychować zrównoważonego emocjonalnie psa z wysokimi kompetencjami społecznymi, należy dostarczyć mu odpowiednich wzorców, zwłaszcza na wczesnym etapie życia. Popularnością cieszą się psie przedszkola, natomiast podczas zajęć należy zwrócić uwagę na to, czy każdy pies czuje się dobrze w swojej grupie – nie ma tu miejsca na mobbing, polowanie na słabszych/mniejszych, „nakręcanie się” szczeniąt bez końca. Młode mózgi nie mają jeszcze rozwiniętych funkcji wykonawczych, które odpowiedzialne są m.in. za autokontrolę oraz samoregulację. Dobrze jest zapewnić maluchom kontakt z dorosłymi, zrównoważonymi psami, które lubią towarzystwo szczeniąt. Należy pamiętać również, że bardziej istotna jest jakość, niż ilość kontaktów, aby nie uzyskać efektu odwrotnego od zamierzonego, wynikającego z przebodźcowania układu nerwowego lub sytuacji, które nie powinny mieć miejsca.

Wyróżnić można etapy oraz fazy procesu socjalizacji: 

  • etap psiej socjalizacji (3 - 7 tydzień życia)
  • etap socjalizacji z człowiekiem (7 - 12 tydzień życia)
  • faza przyciągania (3 - 12 tydzień życia, maksimum w 5 tygodniu)
  • faza awersji, czyli cofania, ucieczki, strachu (od 5 tygodnia, maksimum w 12 tygodniu życia)

Mając w głowie orientacyjny, wyżej wymieniony przedział wiekowy,psy szczeniaki 1 możemy spodziewać się pewnych zmian w zachowaniu szczeniąt. Z otwartych na świat, odważnych istot, mogą one (ale nie muszą) stać się ostrożnymi, wycofanymi podrostkami, które w takim stanie umysłu łatwo wykazują zachowania lękowe oraz agresywne. Ważne jest, aby w fazie zwiększonej wrażliwości, szczenię nie doznało przykrych doświadczeń, aby z ich skutkami nie borykać się czasem i całe jego późniejsze życie. W okresie dorastania zaobserwować można tzw. drugi przełom behawioralny, czyli ponowne nasilenie lęku, trudności z koncentracją. Powyższe etapy rozwojowe mają swoje wytłumaczenie ewolucyjne – im osobnik jest bardziej ostrożny wobec nowych bodźców, jego szanse na przeżycie wzrastają. Zmienność tych zjawisk u każdego osobnika, warunkowana jest w dużej mierze genetycznie.

Czytaj także: Małe rasy psów

Genetyka ma również ogromny wpływ na rozwój fizyczny psa. Może się wydawać, że szczenięta mają „gumowe” ciało, a dzieje się tak ze względu na dużą zawartość tkanki chrzęstnej w połączeniach stawowych. W ich ciele znajduje się aż do 700 płytek wzrostu! Te specyficzne obszary w kościach, pozwalają na wzrost, a ich aktywność charakteryzuje się skokowym przebiegiem oraz niesymetrycznością. Wówczas, tkanki miękkie ulegają lekkiej destabilizacji, tym samym pozwalając na przyrost kości. Okres ten charakteryzuje się również zwiększoną kontuzjogennością np. pies może potknąć się i zwichnąć łapę w stawie „ot tak”. Czas, potrzebny do pełnego wzrostu ciała jest zmienny i zależy od rasy/typu zwierzęcia. Szczeniaki, które docelowo będą mniejsze, dorastają szybciej, natomiast większe – odpowiednio dłużej.

Bez aktywności nie ma odpowiedniego wzrostu (kości rosną pod wpływem ucisku), ale jednocześnie, nieodpowiednią aktywnością można poważnie go zaburzyć. Czymś, czego szczeniaki powinny doświadczać na co dzień, to spontaniczna zabawa, bez dużych wymagań z naszej strony. Zabawa pozwala na rozwój na wielu płaszczyznach - wspomaga synaptogenezę, ćwiczy świadomość przestrzenną oraz ciała (propriocepcja), stabilność ciała, kompetencje społeczne i emocjonalne. Nie mylmy zabawy z brakiem umiejętności wyciszenia się! Na pewno nie rzucamy piłeczek, aby „wybiegać” psa, podczas gdy nie potrafi on powiedzieć sobie „stop” (łatwo o zapaść, nadwyrężenie, stłuczenie, złamanie itp. itd.), ani nie zabieramy na kilometrowe trasy wytrzymałościowe np. bieg przy rowerze. Organizm nie jest jeszcze gotowy na takie obciążenia, a sumujące się mikrourazy dadzą o sobie znać wcześniej, czy później.
Odpowiedniego rozwoju organizmu nie ma również przy niedostatecznej ilości snu. Podczas snu, wydziela się najwięcej hormonu wzrostu, konsolidują się ślady pamięciowe, regenerują tkanki, a wszystko po to, aby zwierzę mogło wypoczęte poznawać świat i uczyć się nowych rzeczy. Deprywacja snu to jeden z poważniejszych stresorów biologicznych.

Podsumowując, trzeba rozważnie planować aktywność czworonoga – znać ograniczenia wiekowe, dbać o prawidłową socjalizację, a przede wszystkim pozwolić psu cieszyć się beztroskim życiem oraz okresem dorastania.

Agata Seruga



Autor: Sebastian Wroniewski 19-01-2022 01:00:00

Pasza z owadów jako alternatywa w żywieniu zwierząt hodowlanych

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) określa warunki, w których pasza z owadów może być bezpiecznie stosowana.

EFSA sporządziła również wykaz owadów, z których może być sporządzana pasza. Znalazły się na niej gatunki takie jak: mucha czarna (Hermetia illucens), mucha domowa (Musca domestica), mącznik młynarek (Tenebrio molitor), pleśniakowiec złocisty (Alphitobius diaperinus), świerszcz domowy (Acheta domesticus), świerszcz bananowy (Gryllodes sigillatus) i świerszcz kubański (Gryllus assimilis).

Pasza z owadów i regulacja prawna w UE

W Unii Europejskiej dopuszcza się stosowanie wyżej wymienionych owadów oraz mieszanek paszowych z ich udziałem w żywieniu zwierząt akwakultury i zwierząt futerkowych, ponieważ mączkę z owadów uznaje się za przetworzone białko pochodzenia zwierzęcego. Tym samym owady stały się zwierzętami gospodarskimi, wobec tego muszą być żywione zgodnie z przepisami. Nie wolno stosować w tym celu białek z przeżuwaczy, odpadów gastronomicznych, mączki mięsno-kostnej, obornika i kału.

Ponadto w rozporządzeniu podano także warunki produkcji i skarmiania takiego białka. Producent zobowiązany jest, aby pasza z owadów, była właściwie oznaczona i zawierała następującą informację: “zawiera przetworzone białko zwierzęce pochodzące od zwierząt innych niż przeżuwacze – nie stosować do karmienia zwierząt gospodarskich, z wyjątkiem zwierząt akwakultury i zwierząt futerkowych”.

Walory jakościowe i odżywcze

Pasza z owadów zawiera dużo tłuszczu oPasza z owadow 02 wysokiej strawności i korzystnym profilu kwasów tłuszczowych. Ponad 70% kwasów tłuszczowych stanowią wielonienasycone kwasy tłuszczowe. Na przykład mączka z czarnych much posiada ponad 60% kwasu laurynowego, który przeciwdziała rozwojowi mikroorganizmów i wspomaga układ immunologiczny.

W skład organizmu owadów wchodzi także włókno pokarmowe, czyli błonnik. Szkielet zewnętrzny (tzw. egzoszkielet) zbudowany jest z chityny, która może pozytywnie oddziaływać na funkcjonowanie układu immunologicznego, zwłaszcza drobiu i rozwój układu pokarmowego poprzez stymulację perystaltyki jelit. Zawartość chityny u owadów mieści się w przedziale od około 3 do około 50 mg w 1 kilogramie świeżej masy.

Owady w formie dojrzałej i larwy, poczwarki oraz gąsienice są cennym źródłem soli mineralnych zawierających żelazo, wapń, magnez, fosfor i cynk. Jak wykazano, w 100 g gąsienic różnych owadów występuje od 8 do 20 mg żelaza w formie hemowej, która jest najlepiej przyswajalna, a np. 100 g wołowiny zawiera tego pierwiastka około 6 mg. Najbogatszy skład mineralny mają larwy czarnej muchy. Zawierają dużo wapnia, magnezu i potasu oraz cechuje je właściwy stosunek wapnia do fosforu.

Pasza z owadów zawiera również witaminy z grupy B oraz witaminy rozpuszczalne w tłuszczach – A, D, E, K i witaminę C.

Wykorzystanie pasz w żywieniu zwierząt hodowlanych poza UE

W Chinach i w Stanach Zjednoczonych pasza z owadów wykorzystywana jest w żywieniu drobiu, świń i bydła. Natomiast produkcja insektów na cele paszowe prowadzona jest na oborniku, resztkach roślinnych i odpadach biologicznych.

Owady najlepiej skarmiać w formie mączki. Jak wykazano w badaniach, w mieszankach paszowych dla drobiu larwy muchy domowej mogą stanowić nawet 25% składu komponentowego bez ujemnego wpływu na efekty produkcyjne, spożycie paszy i współczynnik jej wykorzystania. Wykazano także, że mączka z larw czarnej muchy obniża pobieranie paszy, przez co poprawia wskaźnik jej wykorzystania, gdyż obecne w niej białko zawiera aminokwasy o wysokiej strawności.

Czytaj też: Wartości odżywcze owadów pod lupą badaczy

technologia.kpodr.pl/fot.Pixabay


Autor: Monika Faber 12-01-2022 01:01:42

Pastwiska dla koni – różnorodność i wartości odżywcze dla koni

Pastwiska dla koni powinny zawierać różnorodne rośliny oraz zioła, które wspomogą rozwój organizmu, poprzez wiele potrzebnych mikroelementów i witamin.

Nasiona należy wysiewać wiosną – do połowy maja lub późnym latem – do końca sierpnia. Ważne jest przygotowanie gruntu, grunt powinien być zagęszczony, a tekstura gruntu powinna być drobnoziarnista. Zaleca się stosowanie podwójnego wysiewu krzyżowego z połową dawki w celu zwiększenia szybkości wykluwania.

Podstawy nawożenia pastwisk dla koni

Możemy podawać zioła w mieszance bazowej, poprawiają one walory smakowe i zdrowotne. W przypadku nowo nasadzonych użytków zielonych zaleca się pierwsze koszenie trawy z odrostem 15 cm. Wtedy zalecany jest pas, ale należy do niego podchodzić ostrożnie. Wiosną warto oskrobać zęby, aby usunąć ślady podków i skóry kreta. Latem przeprowadza się kolejny zabieg, jakim jest okaleczenie. Tutaj sprawdzoną metodą jest również wypas bydła lub owiec po koniach.

Jak podaje serwis kpodr.pl pastwiska dla koni powinno się nawozić „wczesną wiosną lub jesienią stosuje się nawożenie potasowe i fosforowe, zabieg ten należy wykonywać przed rozpoczęciem wegetacji roślin. Aby właściwie zaplanować dawki w celu uzyskania optymalnego poziomu nawożenia raz na 3–4 lata, powinno się wykonywać badania glebowe. Ich celem jest określenie aktualnego stanu zaopatrzenia gleby w podstawowe składniki pokarmowe roślin (fosfor, potas, wapń, magnez) oraz ustalenie poziomu kwasowości – pH gleby. Przy odbiorze zleconych badań, otrzymuje się również wytyczne co do dalszego nawożenia, które w efekcie końcowym ma na celu zapewnienie maksymalnej wydajności roślin najbardziej wartościowych dla koni. Co 3–4 lata należy również pamiętać o wapnowaniu gleby, tak aby poziom pH wynosił od 4,5 na glebach organicznych, do pH 6,5 na glebach mineralnych. Wapnowanie powinno odbywać się w okresie spoczynkowym runi.Pastwiska dla koni 02

Pastwiska dla koni, a rośliny trujące

Konie pobierają trawy w sposób wybiórczy, potrafią rozróżnić rośliny trujące, w związku z czym podczas wypasu omijają je. Zdarzają się oczywiście skrajne przypadki, kiedy to dochodzi do zatrucia. Dzieje się tak, kiedy przez dłuższy czas nie są zaspokajane podstawowe potrzeby na pasze objętościowe suche, wówczas naturalny instynkt konia każący mu unikać trujących roślin zostanie stłumiony i wtedy zwierzę narażone jest na zatrucie. Pobranie roślin trujących może również być wynikiem braku doświadczenia, w przypadku młodych koni, nieznajomości rośliny przez zwierzę (rośliny trujące pochodzą z obcych krajów np.: rośliny egzotyczne w parkach). Koń niemający styczności z danym gatunkiem rośliny nie ma możliwości skojarzenia gatunkowego. Możliwość pobrania roślin trujących zwiększa się również podczas podawania gotowych pasz objętościowych (w wyniku wysuszenia, zakiszenia lub pocięcia) rośliny trujące nie są przez zwierzęta wyodrębniane. Nieznajomość roślin trujących – zakładając, że nie doszło do tego specjalnie – może doprowadzić do tego, że zostaną one podane „z ręki” wówczas koń – z natury łakomy – może skusić się na łatwy kąsek. Rośliny trujące dla koni rozprzestrzeniają się tak szybko, ponieważ właśnie przez konie w porównaniu do bydła czy owiec są unikane, a przez to o wiele częściej dochodzi do osypywania się nasion tych roślin. Warto również unikać sadzenia roślin trujących w przystajennych ogrodach, żywopłotach czy „skalniakach”.

Do roślin trujących często nieświadomie sadzonych w okolicy pastwiska dla koni, wybiegów itd. należą:
Buk pospolity, cis pospolity, bukszpan zwyczajny, dąb szypułkowy, Robinia akacjowa, grochodrzew biały, robinia biała, grochodrzew akacjowaty, Różanecznik, azalia, rododendronm, Wawrzynek wilczełyko, złotokap zwyczajny, Żywotnik zachodni, tuja zachodnia.

Czytaj również: Pastwiska dla dzikich koni i żubrów w Czechach zostaną powiększone

technologia.kpodr.pl /fot.pixabay


Autor: Sebastian Wroniewski 11-01-2022 01:01:19

Zioła w żywieniu zwierząt hodowlanych – wszystko, co warto wiedzieć

Zioła lub ziołowe dodatki mogą być doskonałą alternatywą dla antybiotyków paszowych, stosowanych w żywieniu zwierząt hodowlanych.

Zwierzęta gospodarskie przebywające na pastwiskach, jak i dziko żyjące, chętnie ogryzają korę, zjadają liście, kwiaty, owoce, pędy oraz młode gałęzie drzew i krzewów. Wczesną wiosną zwierzęta korzystające z wybiegów intensywnie żerują na roślinach zielnych, bulwach i kłączach wyrastających z ziemi. Te organy roślinne zawierają różne składniki odżywcze i lecznicze, które mają wielokierunkowy wpływ na narządy zwierzęcia. Na przykład żubry uwielbiają jeść korę liści jesionu, topoli, wierzby, brzozy, dębu, kasztanowca i hebanu. Jedzą też wrzos i sitowie, bogate w składniki przeciwbiegunkowe i przeciwgorączkowe.

Zioła w paszy zwierząt

Obecnie coraz większą uwagę zwraca się na dodatki do żywności pochodzenia roślinnego ze względu na całkowity zakaz stosowania dodatków do żywności zawierających antybiotyki. Zioła korzystnie wpływają na organizm zwierzęcia, poprawiają wykorzystanie paszy i zwiększają odporność (działają bakteriobójczo i bakteriostatycznie).

Zioła pobudzające trawienie, dezynfekujące układ pokarmowy i oddechowy, działające wiatropędnie i moczopędnie oraz pobudzające krążenie krwi to: bylica pospolita, bylica piołun, bluszcz, wrotycz, jałowiec, jemioła. Terpeny, laktony, alkaloidy i saponiny silnie stymulują enzymy trawienne, a gruczoły dokrewne do wydzielania hormonów. Ziołowe fitoncydy są naturalną alternatywą dla antybiotyków. Zmieniają skład ilościowy i jakościowy mikroflory przewodu pokarmowego zwierzęcia, prowadząc do lepszego trawienia i przyswajania składników odżywczych i poprawiając tym samym wzrost i rozwój zwierząt. Fitoncydy zapobiegają również namnażaniu się organizmów chorobotwórczych.

Odpowiedni dobór ziół

Pasze stosowane w żywieniu zwierząt muszą mieć Ziola pasza 02nie tylko odpowiednią zawartość składników odżywczych, ale również zawierać odpowiednią ilość dodatków smakowych, zwiększających apetyt. Naturalne olejki eteryczne, sproszkowane zioła aromatyczne i ekstrakty ziołowe są powszechnie stosowane w przemyśle paszowym. Ilość dodanego dodatku waha się od 0,1 do 2%. Zwierzęta silnie reagują na ten dodatek ze względu na bardziej wrażliwe receptory smaku i węchu.

Należy pamiętać, że nie wszystkie preferowane przez człowieka smaki i zapachy będą pozytywnie odbierane przez zwierzęta. Przy wyborze tego typu dodatku wymagana jest praktyczna wiedza terenowa oraz obserwacje zwierząt. Stosując różne preparaty ziołowe w paszach dla zwierząt, należy pamiętać, o kilku ważnych zasadach:

– ziół nie można uważać za paszę zastępczą, ani też dodatkową, lecz jedynie za dodatek mający poprawić czynności układu pokarmowego, układu krążenia, metabolizm, a także  smak i zapach paszy;
– mieszanki ziołowe mogą zapobiegać  chorobom zwierząt  oraz łagodzić ich skutki;
– zioła i preparaty ziołowe mogą stanowić alternatywę dla antybiotykowych stymulatorów wzrostu oraz dla syntetycznych kokcydiostatyków.

Asortyment składników ziołowych jest tak duży, że konieczne jest ich precyzyjne dobranie pod względem składu chemicznego, botanicznego i farmakologicznego. Konieczne jest uwzględnienie antagonistycznych i farmakologicznych oddziaływań synergicznych zachodzących pomiędzy poszczególnymi substancjami czynnymi, obecnymi w ziołach. Tylko odpowiednio dobrane mieszanki ziołowe lub pobudzające powinny znaleźć się w menu naszych zwierząt.

Czytaj też: Zioła i przyprawy – kontrola jakości handlowej IJHARS

technologia.kpodr.pl/fot.pixabay

BULT SMOGOWICZE

Ta strona wykorzystuje pliki cookie

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z naszego serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w cookies kliknij na „x” w prawym górnym rogu tej informacji. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Więcej o polityce prywatności możesz przeczytać tutaj.