Portal rolniczy - porady dla rolnika - informacje agro
Portal rolniczy - porady dla rolnika - informacje agro
Kaptan twitter swiatrolnika.info youtube swiatrolnika.info
Autor: Mateusz Chrząszcz 20-11-2021 12:00:00

Mięso tuczników: Czynniki decydujące o wartości mięsa

Mięso tuczników

Mięso tuczników jest w ostatnich latach coraz bardziej badane pod względem jakości wieprzowiny, która zależy od wielu czynników, zarówno genetycznych, jak i środowiskowych.

Większy wpływ na jakość mięsa niż czynnik genetyczny mają czynniki środowiskowe na wszystkich etapach produkcji trzody chlewnej, w tym hodowla i tucz, obsługa tusz przedubojowych i poubojowych.

Czynniki genetyczne i środowiskowe, a jakość mięsa tuczników

W czynnikach genetycznych możliwe jest rozróżnienie genotypu i płci zwierzęcia. Czynniki te wpływają na mięso tuczników i jego cechy produkcyjne, takie jak przyrost masy ciała, spożycie paszy, czas tuczu, wartość rzeźna i jakość mięsa. Knury osiągają wyższy przyrost masy ciała przy niższym pobraniu paszy niż lochy i loszki. Świnie charakteryzują się wyższym spożyciem pokarmu, na co wskazuje wyższe spożycie pokarmu, ale ich mięso zawiera więcej tłuszczu po wstrzyknięciu domięśniowym. Tusze wieprzowe mają więcej tłuszczu podskórnego, co jest bezpośrednią przyczyną zmniejszenia apetytu po uboju. Pod względem uboju i jakości mięsa loszki zajmują pozycję pośrednią między knurami a knurami.

Zmniejszenie częstości występowania wad mięsa musi odbywać się poprzez selektywną hodowlę w kierunku eliminacji genów powodujących wady mięsa oraz optymalizację warunków środowiskowych, w jakich żyją zwierzęta, a także w procesie rotacji i uboju przed ubojem. Stwierdzono, że największy wpływ na jakość wieprzowiny mają czynniki środowiskowe, głównie warunki związane z dochodami przedubojowymi (15-25%) i ubojem zwierząt (40%).

Czynniki środowiskowe, które w istotny sposób wpływają na wartość rzeźną i jakość pozyskanego mięsa można wyróżnić według miejsca ich występowania, a mianowicie:
– w okresie odchowu i tuczu (w. klimat wewnętrzny, żywienie),
– w trakcie przeładunku i transportu (rodzaj transportu, temperatury, odległości),
– w rzeźniach (ogłuszanie, wykrwawianie, cielesne obchodzenie się z mięsem po uboju).

Bardzo ważnym czynnikiem są warunki środowiskowe w obiektach hodowlanych, które muszą zapewnić optymalny mikroklimat zakładu oraz odpowiednie środki zapobiegania chorobom weterynaryjnym i zwierzęcym. Chodzi o utrzymanie zwierząt w dobrym zdrowiu i zapewnienie im odpowiedniej karmy, uwzględniającej ich potrzeby żywieniowe. Żywienie świń jest jednym z ważnych czynników środowiskowych wpływających na wyniki tuczu oraz ilość i jakość pozyskiwanego mięsa. Czynniki żywieniowe modyfikują skład tkanek oraz ilość i jakość pozyskiwanej świni, przede wszystkim poziom białka i metabolizowanej energii, system żywienia uwzględniający dwa etapy tuczu oraz wydolność dynamiczną wyborów żywieniowych.

Uważa się, że rotacja zwierząt rzeźnych jest bardzo ważnym czynnikiem środowiskowym wpływającym na jakość pozyskiwanego mięsa. Rotację przed ubojem należy rozumieć jako zespół czynników, na które narażone są zwierzęta w oborze, podczas transportu zwierząt oraz w zakładzie mięsnym. Podczas transportu na zwierzęta wpływają czynniki niespecyficzne, takie jak: zmęczenie, głód, pragnienie, światło słoneczne, hałas, warunki klimatyczne, złe traktowanie zwierząt itp.

Mięso tuczników, a stres świni

Świnie i mięso tuczników są szczególnie podatne na stres, który ma istotny wpływ na poubojową jakość pozyskiwanego mięsa.Mięso tuczników 02

Uważa się, że załadunek zwierząt, rodzaj transportu, zagęszczenie zwierząt, temperatura i odległość transportu mają istotny wpływ na jakość otrzymanego mięsa. Współczesne rasy świń, charakteryzujące się wysoką mięsnością, są trudniejsze do przystosowania do nowych warunków środowiskowych. Przykładem może być pojawienie się zespołu zwanego PSS (Gateway stress syndrome). Zespół ten charakteryzuje się osłabieniem mięśni, dreszczami, hipotermią, nadmiarem mleczanu metabolicznego we krwi oraz niewydolnością serca i krążenia, często prowadzącą do śmierci.

Podczas transportu zwierzęta powinny być traktowane delikatnie, przewożone w grupach i trzymane razem. Nie bez znaczenia są również pojazdy służące do transportu świń oraz dodatkowe wyposażenie, takie jak rampy załadunkowe. Ważną rolę odgrywają strefy załadunku i odpowiedni dostęp do świeżego powietrza. Niewłaściwy transport w różnych temperaturach otoczenia, odległościach transportowych i długich czasach transportu bez wykorzystania resztek przed ubojem powoduje częściową utratę glikogenu w obciążonych sutkach ludzkich. W efekcie wpływa na glikolizę, która ostatecznie warunkuje zakwaszenie mięsa i tworzy naturalną barierę przed rozwojem bakterii.

Transport, nawet w najlepszych warunkach, jest dla zwierząt ogromnym stresem, powodując znaczną utratę wagi, choroby, a nawet śmierć. Dlatego tak ważne jest, aby dobrze obchodzić się ze zwierzętami.

Wady mięsa tuczników

Niewłaściwe obracanie przed ubojem może prowadzić do powstawania wad mięsa. Najczęstszymi wadami były PSE (blady, tkliwy, wysiękowy, czyli blady, delikatny, wodnisty) oraz DFD (miąższ ciemny, jędrny i suchy, czyli ciemny, twardy i wysuszony).
Mięso PSE jest jasne, lekko żółte, delikatne i soczyste. Ewolucja PES z pewnością ma negatywny wpływ na wartość spożywczą i technologiczną mięsa. Jego właściwości sensoryczne wywierają negatywne wrażenie na konsumentach. Mięso nie mięknie nawet po kilku dniach przechowywania. Charakteryzuje się spadkiem ok. 30% więcej wody niż normalne mięso, co daje:
– ubytek masy wzrósł o 2,5% w chłodni,
– ubytek masy mięsa wzrósł o 8% po obróbce cieplnej (gotowaniu) i po obróbce,
– brakowało walorów smakowych i wrażenia potraw z mięsa suchego z niego przyrządzanych.

Mięso PSE generalnie nie nadaje się do robienia hot-dogów. Alternatywnie można je wykorzystać do produkcji suchych i trwałych kiełbas, ale ich blady kolor i miękka konsystencja odbijają się na jakości tych produktów.

Z kolei mięsa DFD to mniej lub bardziej postępujące zmiany chorobowe, które dotyczą całej tuszy. Miąższ jest ciemnoczerwony, gęsty, twardy i zwarty, tkanka sucha, z lepką powierzchnią. Brak zakwaszania poubojowego skutkuje silną zdolnością wiązania mięsa DFD z wodą, jednak jego dojrzewanie jest trudniejsze i bardziej wrażliwe na procesy rozkładu. Wysokie pH sprzyja łatwemu rozwojowi bakterii gnilnych. Podczas gdy odpowiednio zakwaszone mięso można przechowywać w lodówce do 1 dnia, mięso DFD psuje się już po 7 dniach. W związku z tym nie może nadawać się do produkcji mięsa twardego, ale można je wykorzystać do produkcji parówek, ponieważ jak wspomniano powyżej mięso DFD ma dużą zdolność wchłaniania wody. Należy jednak zaznaczyć, że produkty mięsne DFD przeznaczone są do podjadania.

Powyższe defekty obserwuje się głównie w najcieńszych kawałkach mięsa tj. schab i szynka, a główną przyczyną pojawienia się tych defektów są nieodpowiednie warunki środowiskowe. .

Czynniki ubojowe wpływające na jakość mięsa

Wśród czynników ubojowych szczególny wpływ na jakość mięsa ma szok i wykrwawienie mięsa oraz postępowanie poubojowe z tuszą. Stres porażenia prądem jest najważniejszym czynnikiem wpływającym na zwierzęta przed ubojem. U świń podczas ogłuszania elektrycznego ciśnienie krwi wzrasta 2 razy, a hormon stresu jest wydzielany z intensywnością 500 600 razy większą niż w normalnym stanie fizjologicznym. Dlatego czas między zawrotami głowy a mrowieniem powinien być jak najkrótszy. Ogranicza to wpływ hormonów stresu na mięśnie szkieletowe, a tym samym zmniejsza występowanie objawów PSE. Gdy świnia krwawi w pozycji leżącej, czas między ogłuszeniem a wystąpieniem krwawienia nie powinien przekraczać 10 sekund, a po zatrzymaniu krwawienia w pozycji wiszącej wynosi 20 sekund. W nowoczesnej technologii uboju trzody chlewnej zachęca się do wykrwawiania się.

Świnie, które zbyt późno krwawią po ogłuszeniu, zwłaszcza prądem elektrycznym, mogą prowadzić do siniaków. Sposób ogłuszenia zwierzęcia wpływa również na stopień wykrwawienia tuszy, co jest związane ze stopniem zakwaszenia mięśni, a tym samym przyczynia się do ochrony mięsa przed rozwojem mikroflory. Wieprzowina zanieczyszczona CO2 wykazała mniejszy wyciek wody niż wieprzowina przypalana prądem elektrycznym.

Aby zminimalizować występowanie defektów mięsa, stresujące warunki podczas uboju świń należy zminimalizować poprzez zastosowanie systemu ogłuszania gazowego za pomocą dwutlenku węgla.

Czynniki poubojowe wpływające na mięso tuczników

Ważnym czynnikiem poubojowym jest sposób schładzania tuszy. Dzięki optymalnemu chłodzeniu tuszy możliwe jest opóźnienie spadku wartości pH w tkance mięśniowej. Szybkie schłodzenie poprawia jakość mięsa, ponieważ spowalnia tempo glikolizy i zapobiega gromadzeniu się wody w mięsie.

W praktyce poznano metodę szokowego chłodzenia tuszy. W porównaniu z konwencjonalnym chłodzeniem zmniejsza wagę tuszy, poprawiając jej stan mikrobiologiczny, ale może skutkować papkowatym mięsem. Jednak w przypadku tusz o prawidłowej glikolizie nadmierne chłodzenie stwarza ryzyko skurczu na skutek intensywnego chłodzenia, co prowadzi do obniżenia jakości mięsa.

Podsumowując, można stwierdzić, że czynniki środowiskowe, zwłaszcza te związane z obrotem przedubojowym, są w praktyce często niedoceniane, a ich poprawa nie pociąga za sobą wysokich kosztów, a korzyści z ich przestrzegania są znaczne.

Czytaj również: Polskie Mięso: produkcja żywca wieprzowego w latach 2018-20 była niedochodowa

Źródło:odr.pl/fot.pixabay

Opublikował:
Mateusz Chrząszcz
Author: Mateusz Chrząszcz
O Autorze
Absolwent Gospodarki Przestrzennej Uniwersytetu Łódzkiego. Obronił pracę magisterską na temat „Planowanie przestrzenne w państwie minimum”. Obszarem jego zainteresowań są polityka Polski po 1989 roku oraz szeroko pojęta gospodarka. Prywatnie miłośnik motoryzacji oraz zwiedzania obszarów wielkomiejskich.
Ostatnio opublikowane artykuły tego autora


Autor: Sebastian Wroniewski 08-12-2021 12:01:18

Białoruś rozszerza ograniczenia importowe przez ASF w Polsce

Władze Białorusi rozszerzają ograniczenia importowe z uwagi na występowanie w Polsce wirusa ASF. To kolejny cios w polskie rolnictwo i przetwórstwo.

Zgodnie z informacjami zamieszczonymi na oficjalnej stronie internetowej białoruskiej służby weterynaryjnej od dnia 1 grudnia 2021 r. wprowadzono zakaz importu na terytorium Białorusi z powodu występowania afrykańskiego pomoru świń, pasz i dodatków paszowych pochodzenia roślinnego dla województwa świętokrzyskiego.

ASF w Polsce znów problemem

Z uwagi na występowanie ASF w Polsce obecnie obowiązuje zakaz importu na terytorium Białorusi z całego terytorium Polski:

• żywych świń, podatnych na zarażenie ASF gatunków zwierząt przeznaczonych do ogrodów zoologicznych i zwierząt cyrkowych, nasienia oraz zarodków świń;
• mięsa wieprzowego (w tym dzików) i innych surowców wieprzowych, a także produktów ich przetwórstwa;
• skór, rogów, kopyt i jelit, szczeciny pochodzącej od gatunków zwierząt podatnych na zarażenie;
• trofeów myśliwskich, pozyskanych od gatunków zwierząt podatnych na zarażenie;
• pasz i dodatków paszowych z zawartością produktów pochodzenia zwierzęcego, uzyskanych z gatunków zwierząt podatnych na zarażenie (z wyjątkiem dodatków paszowych i przetworzonych termicznie gotowych karm dla kotów i psów, tchórzy, tchórzofretek, fretek, gryzoni, zwierząt do akwarium i terrarium, ptaków ozdobnych).

Dodatkowo dla województwa zachodniopomorskiego, warmińsko-mazurskiego, lubelskiego, lubuskiego, mazowieckiego, dolnośląskiego, podkarpackiego, podlaskiego, wielkopolskiego oraz świętokrzyskiego obowiązuje zakaz importu na terytorium Białorusi:

• pasz i dodatków paszowych pochodzenia roślinnego (z wyjątkiem dodatków paszowych i gotowych karm dla psów i kotów, tchórzy, tchórzofretek, fretek, gryzoni, zwierząt do akwarium i terrarium, ptaków ozdobnych).

Kolejne strefy ASF

Parę dni temu  opublikowane zostało RozporządzenieASF Wykonawcze Komisji Europejskiej  2021/2110 z dnia 30 listopada 2021 r. zmieniające  załącznik  I  do  rozporządzenia  wykonawczego  (UE) 2021/605 ustanawiającego szczególne środki zwalczania ASF. Rozporządzenie wprowadziło zmiany w województwie świętokrzyskim, łódzkim oraz śląskim. Strefą czerwoną i niebieską objęto obszary kolejnych gmin i powiatów. Strefę II (czerwoną) wprowadzono na terenie 10 gmin, a niebieską w ponad 20 gminach.

Rozporządzenie Komisji Europejskiej włączyło kolejne gminy i powiaty w obręb strefy czerwonej i niebieskiej. Strefy ASF wprowadzono w województwie świętokrzyskim, łódzkim, śląskim, a także w powiecie włoszczowskim, koneckim, kieleckim, jędrzejowski oraz pińczowskim. Ma to prawdopodobnie związek z rozprzestrzenianiem się ASF w woj. świętokrzyskim. W zeszłym tygodniu chorobę wykryto w gospodarstwie w Nowym Dworze (powiat włoszczowski).

Strefą czerwoną i niebieską objęto obszary kolejnych gmin i powiatów. Strefę II (czerwoną) wprowadzono na terenie 10 gmin, a niebieską w ponad 20 gminach. 
Strefę II czerwoną wprowadzono w powiecie pińczowskim (część gminy Kije), jędrzejowskim (gmina Oksa, Małogoszcz i Sobków), kieleckim (gmina Łopuszno i Chęciny), koneckim (gmina Słupia) oraz włoszczowskim (gmina Włoszczowa, Krasocin i Kluczewsko).

Z kolei do strefy III niebieskiej włączono podane powiaty w województwie łódzkim – piotrkowski (gmina Ręczno) oraz radomszczański (gminy Masłowice, Przedbórz, Wielgomłyny i Żytno), w województwie świętokrzyskim – powiat starachowicki (gmina Pawłów), skarżyski (gmina Łączna), włoszczowski (gminy Secemin, Radków i Moskorzew), jędrzejowski (gminy Nagłowice, Sędziszów i Wodzisław), pińczowski (gmina Działoszyce) i powiat kielecki (gminy Piekoszów, Strawczyn, Miedziana Góra, Masłów, Nowa Słupia, część gmin Górno i Bieliny, część powiatu miejskiego Kielce), w woj. śląskim – powiat częstochowski (gmina Koniecpol).

Czytaj też: Lech Kołakowski: Redukcja populacji dzika jest konieczna do walki z ASF

wetgiw.gov.pl/fot.AR/fot.pixabay


Autor: Mateusz Chrząszcz 04-12-2021 09:04:07

Bioasekuracja zewnętrzna jako ochrona w dobie epidemii ASF

Bioasekuracja zewnętrzna i wewnętrzna to zespół działań mających na celu utrzymanie zdrowia stada lub jego poprawę poprzez zastosowanie określonych metod organizacyjnych.

Innymi słowy, chodzi o bezpieczeństwo biologiczne gospodarstwa. Skuteczne bioasekuracja chroni zwierzęta gospodarskie przed przenoszeniem czynników zakaźnych. Obecnie przestrzeganie podstawowych zasad bioasekuracji wydaje się być najważniejszym sposobem ochrony świń domowych przed chorobami. Daje możliwość ograniczenia rozprzestrzeniania się drobnoustrojów chorobotwórczych, w tym wirusa wywołującego afrykański pomór świń.

Bioasekuracja zewnętrzna, czyli ogrodzenia

Podstawowym elementem ochrony gospodarstwa, jakim jest bioasekuracja zewnętrzna jest montaż ogrodzeń budowlanych. Wysokość ogrodzenia na całej jego długości nie powinna być mniejsza niż 1,5m. Wskazane jest wykonanie fundamentu pod ogrodzenie lub wykopanie granicy na całej długości ogrodzenia, w tym pod ościeżami i bramami. Drzwi i drzwi muszą być zamknięte. W gospodarstwach ze świniami w oborze należy wybudować podwójne ogrodzenia. Drzwi i kasy biletowe muszą być zamknięte, a wejścia do gospodarstwa oznakowane tablicami informacyjnymi. Oznakowanie ogrodzeń, izolacji i obiektów docelowych sygnalizuje dopuszczalne i niedopuszczalne wymagania i zachowania pracowników i gości fermy.

Pierwszym działaniem mającym na celu ochronę stada świń jest ustanowienie kwarantanny, czyli miejsca, w którym zakupione zwierzęta są izolowane od reszty stada. Celem tego działania jest monitorowanie ich stanu zdrowia oraz wykonywanie badań diagnostycznych. Zakupione zwierzęta powinny przebywać tam od 30 do 60 dni, czyli w czasie, w którym hodowca otrzyma wyniki badań. Budynki i izolacje powinny być oddzielone od chlewni o około 3 km. Zalecamy, aby zwierzęta poddane kwarantannie były traktowane oddzielnie przez wyznaczony personel.

Zaleca się przeprowadzenie wywiadu na temat sytuacji epidemiologicznej stada oraz analizę na podstawie dokumentów weterynaryjnych w celu sporządzenia planu zakupu zwierząt. Knury do odbudowy stada muszą być pozyskiwane z jednego źródła o najwyższym możliwym stanie zdrowia. Pamiętajmy, że im mniej zrehabilitowane stado zakupionymi ptakami, tym mniejsze ryzyko wprowadzenia do stada chorób zakaźnych.

Bioasekuracja zewnętrzna – sposoby ochrony

Liczbę zwiedzających mogącychBioasekuracja zewnętrzna 02 zanieczyścić stado zdrowych świń należy ograniczyć do niezbędnego minimum. Wizyty osób trzecich muszą być zorganizowane z wyprzedzeniem i odnotowane w dzienniku pokładowym przy wejściu. Służy do rejestracji i identyfikacji odwiedzających. Odwiedzający są kierowani przez upoważnionego pracownika.

Wejście do budynku, w którym trzymane są zwierzęta, musi być przez otwór wentylacyjny, który jest przejściem między „czystym” (produkcja) a „brudnym” (obszar otaczający czysty). Wszystkie osoby wchodzące do czystego obszaru powinny wziąć prysznic oraz nosić odzież i obuwie ochronne. Jeśli w gospodarstwie nie ma wydzielonego obszaru dla powyższego zalecenia, odwiedzającym należy zapewnić jednorazową odzież ochronną i ochraniacze na buty. Pracownicy gospodarstwa lub goście nie mogą mieć kontaktu ze świniami z innych stad przez 72 godziny.

Pracownicy zajmujący się świniami nie mogą posiadać ani pracować w innych gospodarstwach, w których mają kontakt z innymi świniami. Powinni zostać przeszkoleni w zakresie metod bioasekuracji i znaczenia tych działań.

Nowi pracownicy powinni zostać przebadani pod kątem aspektów ważnych z punktu widzenia bezpieczeństwa biologicznego, takich jak np. kraj pochodzenia (gdy pracownik pochodzi z kraju, w którym zdiagnozowano choroby zakaźne) lub kwalifikacje edukacyjne odpowiednie do zajmowanego stanowiska. Nowi pracownicy powinni zostać przeszkoleni w zakresie zasad bioasekuracji, a szkolenia powinny być okresowo powtarzane dla wszystkich pracowników gospodarstwa.

Podstawowe czyszczenie butów i przechodzenie przez matę dezynfekującą nie gwarantuje zabicia patogenów, chociaż jest to jedna z najczęstszych i najczęściej stosowanych metod. Skuteczne jest czyszczenie mechaniczne i moczenie w środku dezynfekującym przez co najmniej 5 minut. Dywany należy codziennie wypełniać świeżym środkiem dezynfekującym. Zimą do płynu należy dodać sól. Najlepszym rozwiązaniem jest zawsze zmiana butów przed wejściem do obory.

Sprzęty i urządzenia służące bioasekuracji

Sprzęt i urządzenia do obsługi świń powinny być używane tylko w jednym gospodarstwie. Muszą być regularnie czyszczone, dezynfekowane i konserwowane odpowiednimi środkami. Nie wjeżdżaj ciągnikiem do innych gospodarstw ani do lasu. Ze względów bezpieczeństwa nie mogą opuszczać fermy.

Parking musi być wyznaczony poza terenem zabudowań gospodarczych. Przy wejściu pojazdy, które zostały wyczyszczone i zdezynfekowane, muszą przejść przez matę dezynfekującą lub miskę wypełnioną płynem dezynfekującym. Kluczowym punktem jest transport paszy do fermy: bunkry i zbiorniki paszowe muszą być odpowiednio zlokalizowane i skonstruowane, aby zminimalizować możliwość przenoszenia patogenów. Najlepszym rozwiązaniem jest umieszczenie ich w pobliżu bramy wjazdowej. Kierowcy nie mogą mieć kontaktu ze zwierzętami. Opuszczając pojazd, kierowca powinien nosić zakryte obuwie. Dotyczy to również lekarzy weterynarii, którzy muszą spełnić te same wymagania, co odwiedzający gospodarstwo, stosując jednocześnie zasady kwarantanny i bioasekuracji. Należy prowadzić ewidencję odwiedzających środki transportu.

Jednym z najbardziej wrażliwych obszarów w chlewni jest rampa załadunkowa. W kontekście bezpieczeństwa biologicznego proponuje się umieszczenie go obok ogrodzenia zewnętrznego, 3050 metrów od pomieszczeń inwentarskich.

Spływ z rampy musi być również skierowany na zewnątrz gospodarstwa. Nie należy używać rampy do usuwania mięsa.

Wloty powietrza i okna powinny być osłonięte siatkami, aby zapobiec przedostawaniu się ptaków do obiektu. Środkiem ochrony obory przed drobnoustrojami unoszącymi się w powietrzu jest system filtracji powietrza zainstalowany na oknach i wentylatorach.

Słoma, która jest wektorem przenoszenia wirusa ASF, musi pochodzić z obszarów wolnych od choroby i nie może być zbierana z pól w pobliżu lasów. Składowanie słomy musi być zabezpieczone przed wejściem dzików i innych dzikich zwierząt. Pojazdy muszą być utrzymywane w czystości.

Kupując nasienie ze stacji unasienniania, należy je kupować wyłącznie z miejsc, które zostały uznane przez laboratorium za wolne od drobnoustrojów chorobotwórczych.

Gryzonie powinny być monitorowane i kontrolowane w wybiegu i odpowiednio dokumentowane w tym celu. Szczury i myszy mogą być nosicielami nie tylko ASF, ale także leptospirozy, salmonellozy, toksoplazmozy, różycy, włośnicy i innych. Szczury mogą podróżować na duże odległości, przenosząc patogeny z domu do domu. Bez skutecznej kontroli szczurów nie ma skutecznego bezpieczeństwa biologicznego. Nie tylko należy usunąć gryzonie z budynku inwentarskiego, ale również upewnić się, że jest on wodoszczelny przed szczurami – wykończenie budynków zapobiegnie przedostawaniu się gryzoni do chlewu i poruszaniu się po budynku w poszukiwaniu wody i pożywienia.

Ważne jest przeprowadzanie okresowej dezynfekcji (w zalecanym terminie od kwietnia do listopada każdego roku) oraz dokumentowanie wykonywanych zabiegów.

Odpadów domowych, w tym dziczyzny i wieprzowiny, nie należy karmić świniami. Personelowi nie wolno wnosić do obory żywności nieznanego pochodzenia. Nie zaleca się spożywania wieprzowiny na fermach trzody chlewnej. Psy i koty nie mogą przebywać w wyznaczonych, czystych miejscach. Właściciele i pracownicy świń nie mogą polować ani bić.

Czytaj również: Przemieszczanie świń do rzeźni z obszarów ASF po 30 listopada 2021

podr.pl/fot.pixabay


Autor: Sebastian Wroniewski 04-12-2021 07:01:32

O tym, jak często prosi się locha, może decydować jej właściciel

Spośród krajowych ras świń, największą płodność wykazują samice ras matecznych: wielka biała polska i polska biała zwisłoucha. Jednak jak często prosi się locha?

Płodność świń należy do cech o niskiej odziedziczalności, a to oznacza, że trudno ją poprawić metodą selekcji. Częstotliwość oproszeń określa, ile razy cykl reprodukcyjny loch może się powtórzyć w ciągu roku. Częstotliwość oproszeń jest zatem limitowana długością cyklu reprodukcyjnego. Im krótszy jest ten cykl, tym więcej miotów można uzyskać w ciągu roku.

Jak często prosi się locha?

Na cykl reprodukcyjny lochy składa się nie tylko okres ciąży, ale również długość okresu karmienia prosiąt i czas od odsadzenia prosiąt do ponownego zapłodnienia lochy. Na to, jak często prosi się locha, można mieć wpływ. Co prawda długość okresu ciąży u świń jest stała i trwa około 114 dni. Jednak zmienne elementy cyklu reprodukcyjnego to okres karmienia i jałowienia po odsadzeniu prosiąt. Długość tych okresów może hodowca w dużym stopniu regulować.

Wyszczególnienie

Wariant:

tradycyjny

średnio intensywny

intensywny

bardzo intensywny

Okres ciąży

114 dni

114 dni

114 dni

114 dni

Okres ssania

42 dni

35 dni

28 dni

21 dni

Średni okres od odsadzenia do skutecznego pokrycia

10 dni

10 dni

10 dni

10 dni

Okres całego cyklu

166 dni

159 dni

152 dni

145 dni

 

Wyszczególnienie

Wariant:

tradycyjny

średnio intensywny

intensywny

bardzo intensywny

Wskaźnik częstotliwości oproszeń

2,2

2,3

2,4

2,52

Średnia liczba prosiąt w miocie (krajowe rasy mateczne)

11,5

11,5

11,5

11,5

Plenność roczna lochy

10%

10%

10%

10%

Upadki prosiąt do odsadzenia

22,77

23,80

24,84

26,10

Upadki od odsadzenia do sprzedaży

4%

4%

4%

4%

Tuczników sprzedanych od 1 lochy

21,86

22,85

23,85

25,10

 

Hodowca musi uważać

Odpowiednie żywienie i kondycja lochy, a także prawidłowe warunki Jak czesto prosi sie locha utrzymania i właściwe postępowanie ze zwierzętami w okresie przygotowawczym i w całym cyklu rozpłodowym pozwala na skrócenie okresu od odsadzenia prosiąt do skutecznego pokrycia do 8 - 10 dni.

O długości laktacji również decyduje człowiek. Tradycyjnie lochy karmią prosięta do 6 tygodni (czasami dłużej). Obecnie okres ten można z powodzeniem skrócić do 4, a nawet przy odpowiednich odchowalniach do 3 tygodni. Konieczne jest jednak zwiększenia częstotliwości oproszeń. Trzeba jednak liczyć się z tym, że skracanie okresu karmienia wymaga stosowania bardzo dobrych i specjalistycznych pasz dla prosiąt.

Zasada jest prosta – im lepsza pasza, tym krótszy okres przebywania prosiąt przy maciorze. Warto jednak pamiętać, że nadmierne skracanie okresu laktacji nie jest korzystne dla funkcjonowania układu rozrodczego lochy. Poporodowa inwolucja macicy (zwijanie się) trwa od 4 do 5 tygodni.

Czytaj też: Użytkowanie rozpłodowe loch – najważniejsze informacje

podr.pl/fot.pixabay

BULT SMOGOWICZE

Ta strona wykorzystuje pliki cookie

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z naszego serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w cookies kliknij na „x” w prawym górnym rogu tej informacji. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Więcej o polityce prywatności możesz przeczytać tutaj.