Kaptan twitter swiatrolnika.info youtube swiatrolnika.info
Autor: Sebastian Wroniewski 2021-02-07 16:00:00

Bobry europejskie to skryte, ale bardzo ciekawe zwierzęta

Bobry

Już około 1000 r. Bolesław Chrobry wprowadził zakaz polowania na bobry i ustanowił urząd bobrowniczego, który miał dbać o zwierzęta i pilnować królewskich zakazów. Jego ochronę potwierdzono kilka wieków później w Statutach Litewskich. Niestety, mimo wczesnego wprowadzenia ochrony bobry prawie wyginęły. Dopiero po II wojnie światowej powiodło się odtwarzanie ich populacji.

Bobry to ciekawe zwierzęta

Bobry europejskie (Castor fiber) są największymi gryzoniami Europy. Długość ciała dorosłego osobnika może osiągnąć nawet 100 cm. Długość ogona („kielni”) to dodatkowe 30-40 cm. Masę ciała bóbr też ma odpowiednią do bycia największym gryzoniem - średnio osiąga 20 kg, chociaż zdarzają się prawdziwi zapaśnicy ważący nawet 35 kg.

Sierść bobra jest gęsta (12 tys.–23 tys. włosów na 1 cm kwadratowy!) i składa się z włosów przewodnich długości 5–6 cm stanowiących warstwę zewnętrzną oraz z krótszych włosów wełnistych, które tworzą warstwę wewnętrzną, chroniącą bobra przed bezpośrednim oddziaływaniem wody. Co istotne, pomiędzy włosami wełnistymi znajdują się pęcherzyki powietrza, co dodatkowo stanowi izolację przed oddziaływaniem wilgoci i zimna. To nie jest jedyne przystosowanie bobra do życia w wodzie, zwierzęta te posiadają trzecią, przezroczystą powiekę, która chroni oczy podczas nurkowania,  a pod wodą może przebywać aż 15 minut.

Bobry są jednymi z niewielu gatunków zwierząt, które potrafią przystosować środowisko do własnych potrzeb - poprzez swoją działalność inżyniersko-budowlaną. Działalność ta może być pozytywna, np. tworzenie rozlewisk, które stają się miejscem występowania ptaków wodnych, ryb, płazów, wydr i innych zwierząt. Niestety, czasami jego działania wyrządzają krzywdę poprzez zatapianie pól uprawnych, lasów i dróg.

Bobry są zwierzętami ziemnowodnymi, typowymi roślinożercami, świetnie pływającymi i nurkującymi. Kopią nory w brzegach, z wyjściem pod powierzchnią wody. Budują też z gałęzi i mułu tzw. żeremia - nadwodne domy w kształcie kopców, z podwodnym wejściem. Aby zapewnić stabilność poziomu i przepływu wody wznoszą w poprzek rzek tamy z kamieni, gałęzi i mułu.

Żyją w parach lub w grupach rodzinnych składających się z pary, pozostającej w trwałym związku przez całe życie, i potomstwa. Żeremia mogą być zamieszkiwane przez kilka kolejnych pokoleń. Jest to zwierzę aktywne głównie nocą, ale można je spotkać również w dzień. Zimą nie zapada w sen, jednak przy śnieżnej i mroźnej pogodzie rzadko opuszcza żeremia. Swymi potężnymi siekaczami potrafi odcinać nie tylko gałęzie, ale także ścinać całe drzewa (najchętniej osiki i wierzby).

Pilne! ABW zatrzymała 6 osób, w tym europejskiego lidera sprzedaży mięsa na kebab; zaniżali wartość towaru

Bobry w naturalnym środowisku

Wprawdzie bobry nie posiadają wielu naturalnych wrogów,Bobry jednak zawsze mają się na baczności. Nim wyjdą na ląd, jeden z członków rodziny płynąc, patroluje brzeg, wypatrując niebezpieczeństwa. Kiedy tylko dostrzegą coś niepokojącego, alarmują bliskich uderzeniem ogona o wodę. Jest to też sygnał dla drapieżnika, że został zauważony i bobrza przekąska przeszła mu koło nosa.

Ogon bobra sprawdza się doskonale nie tylko jako „alarm”, pełni on rolę steru i napędu w wodzie, podpory na lądzie, jest również magazynem tłuszczu oraz głównym organem termoregulacji. Podczas marszu bobra na lądzie i transportowaniu cięższych ładunków ogon stanowi także przeciwwagę, przy unoszeniu się bobra na wodzie ogon zwiększa powierzchnię ciała. Kielnia bobrów to również doskonałe narzędzie niezbędne przy tworzeniu tam i żeremia.

Natomiast strój bobrowy (kastoreum) jest wydzieliną gruczołów płciowych o silnym zapachu piżma. Strojem bobrowym bobry znaczą zajmowane terytorium, co u zajmujących dany obszar wzbudza poczucie pewności siebie, a intruzów informuje między innymi o składzie rodziny, płci, wieku oraz stanie zdrowia osobnika. Bobry składają kastoreum na kilku lub kilkudziesięciu  kopczykach o wysokości około 10 cm. Kopczyki zapachowe lokalizowane są od wczesnej wiosny do jesieni.

Często przy wykryciu obcego stroju bobrowego na swoim terenie bóbr przybiera postawę zaniepokojenia, charakteryzującą się rozdęciem karku poprzez stroszenie włosów, uniesieniem głowy, otwarciem pyska i ściągnięciem dolnej wargi ukazującej siekacze. Zaskoczony na lądzie i pozbawiony możliwości ucieczki, bóbr również głośno fuka i atakuje wroga pokaźnymi siekaczami. Gdy jest mocno zestresowany, łzawi, skąd powiedzenie „płacze jak bóbr”.

Wbrew powszechnym wyobrażeniom bobry nie jedzą drewna, a jedynie podkorze, młodą korę i pędy, ale tylko od jesieni do wiosny, kiedy nie ma innego pokarmu. Kiedy na wiosnę odbiją rośliny zielne, bobry porzucają ciężkostrawną, zimową dietę i jedzą miękkie rośliny. Ogółem w bobrzym menu znajduje się ponad 200 gatunków roślin zielnych i 100 drzewiastych. 

lasy.gov.pl/fot.Antoni Kasprzak/fot.K. Kuźniak

Opublikował:
Sebastian Wroniewski
Author: Sebastian Wroniewski
O Autorze
Wychowany w małym mieście nieopodal Warszawy. Od dziecka pasjonat natury i rolnictwa. Po kilkuletniej przygodzie z dużym miastem powrócił w rodzinne strony, by oddać się pisaniu na bliskie mu tematy. W wolnych chwilach podróżuje po Polsce i świecie.
wiecej
Ostatnio opublikowane artykuły tego autora

swiatrolnika.info logo swiatrolnika.info

ZNAJDŹ NAS W MEDIACH SPOŁECZNOŚCIOWYCH

Dołącz do rolniczej społeczności Świata Rolnika

Ta strona wykorzystuje pliki cookie

Używamy informacji zapisanych za pomocą plików cookies w celu zapewnienia maksymalnej wygody w korzystaniu z naszego serwisu. Mogą też korzystać z nich współpracujące z nami firmy badawcze oraz reklamowe. Jeżeli wyrażasz zgodę na zapisywanie informacji zawartej w cookies kliknij na „x” w prawym górnym rogu tej informacji. Jeśli nie wyrażasz zgody, ustawienia dotyczące plików cookies możesz zmienić w swojej przeglądarce. Więcej o polityce prywatności możesz przeczytać tutaj.